‘We zitten hier niet vastgeklonken aan protocollen’

Sinds april 2017 werkt psychiater Dieuwke Molenaar (1976) twee dagen per week bij Centrum de Brouwerij. ‘Ik zit hier net’, waarschuwt ze meteen. ‘Mijn indrukken zijn nog erg vers.’

dieuwke

‘We zitten hier niet vastgeklonken aan protocollen’

Sinds april 2017 werkt psychiater Dieuwke Molenaar (1976) twee dagen per week bij Centrum de Brouwerij. ‘Ik zit hier net’, waarschuwt ze meteen. ‘Mijn indrukken zijn nog erg vers.’ Voordat ze solliciteerde volgde Molenaar De Brouwerij al op afstand. Ze kent het boek van Jules Tielens over Verbindende Gesprekstechniek.

Wat haar vooral aanspreekt is dat er veel wordt geïnvesteerd in het contact met de cliënt. ‘Er is bij De Brouwerij ruimte om eigen initiatieven te nemen, we zitten niet vastgeklonken aan protocollen. Je conctact met de cliënt is vrijer en laagdrempeliger, soms ook een beetje tussen de bedrijven door, bijvoorbeeld rond de lunch. Het is allemaal niet zo hiërarchisch en formeel. Dat past goed bij hoe ik in het leven sta.’

Toen Molenaar klaar was met haar psychiater-opleiding, ruim een jaar geleden, heeft ze een half jaar op de fiets Spanje doorkruist. ‘Na de intensieve opleiding had ik behoefte om heel simpel in m’n eentje met een tentje onderweg te zijn. Weer even terug naar de essentie, voelen dat je niet zo veel nodig hebt.’

Molenaar deed haar opleiding in het AMC in Amsterdam. Tijdens haar co-schappen wordt ze gegrepen door de psychiatrie. ‘Deze wereld grijpt me aan. Ik ben geïnteresseerd in de menselijke geest, in het lijden en het zoeken, de existentiële vragen. De zin van het leven boeit me eerlijk gezegd meer dan de kleur van de ontlasting.’ Dat is ook de reden dat ze naast haar psychiatrieopleiding filosofie heeft gestudeerd. ‘Daar heb ik veel aan. Je leert anders naar de wereld te kijken, vanuit een breder perspectief.’ Ze vindt het fijn dat de psychiatrie een beroep doet op creativiteit en intuitie. En misschien wel het belangrijkste: ‘Je hebt echt contact met mensen.’

Tijdens haar keuzestage ging ze een half jaar naar Suriname, waar de psychiatrie in een heel andere culturele traditie staat en het met veel minder geld moet doen. Niet zo’n vreemde keuze, want Molenaar bracht een deel van haar jeugd door op Curaçao en raakte al op jonge leeftijd vertrouwd met andere culturen.

Bij De Brouwerij treft ze een team van heel betrokken en ervaren hulpverleners, waar de lijnen kort zijn en ze zich al na korte tijd thuis voelt.
De diversiteit van de cliënten verrast haar: ‘Als buitenstaander denk je al gauw dat hier vooral bewuste, kritische klanten komen met betrokken ouders. Maar ik zie nu hoe gevarieerd het ledenbestand is. Van heel psychotisch tot vrijwel geheel hersteld.’ Aan een visie over de toekomst van De Brouwerij wil Molenaar zich nog niet wagen. ‘Eerst wil ik hier een tijdje werken en observeren hoe de dingen gaan.’
Wordt vervolgd, dus.

(juli 2017)