Blogs De Brouwerij

Hier vind je blogs van cliënten, behandelaars en vrijwilligers van De Brouwerij. Incidenteel worden er ook blogs overgenomen van externe sites.

Loslaten, een boeiende bezigheid

Door: Jejero

Loslaten, relax, no span, maak je niet druk, laat gaan.
In feite gaat het om loslaten.
Zowel positieve als negatieve invloeden kan je loslaten.
Loslaten in de zin van niet gehecht zijn. Maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Er is een boeddhistisch verhaal van een boer .Hij rent in paniek rond omdat zijn koeien er vandoor zijn gegaan.
Aan een ieder die hij tegenkomt vraagt de boer of zij zijn koeien gezien hebben.
Maar niemand heeft ze gezien. Zij geven hem wel raad in welke richting hij kan zoeken. Een monnik die het geheel aanziet, zegt tegen zijn leerling....Zo zie je wat gehechtheid met je kan doen.

Toen ik het verhaal voor het eerst gehoord had, zei ik: 'Loslaten, okay, maar niet voordat ik de koeien gemolken heb.'
Anders gezegd: ik zou pas een zaak loslaten als deze afgerond is. Eerst van je gehechtheid genieten, voor je het doorgeeft.

Hier scoor ik niet mee op de spirituele markt. Maar er wordt ook gezegd dat je eerst goed voor jezelf moet zorgen, wil je anderen kunnen helpen.
Dit wordt vaak verkeerd begrepen.
Loslaten verkeerd toepassen is hetzelfde als met boeien rondlopen.
Je komt niet ver.

Loslaten is een boeiende bezigheid.
Als het om gehechtheid gaat, gaat het om de boeien van die gehechtheid los te breken.
Dan ben je vrijer en kan je verder op jouw pad.

Waardeer dit blogbericht:
0
Lees Meer
0 reacties

Beide een beetje

Door: Wendy Wijnen

Wie wel en wie niet? Ik moet bekennen dat die vraag ook bij mij opkwam, die eerste keer dat ik bij De Brouwerij binnen liep. En dat terwijl ik juist niet zo wilde denken. Want dat vond ik toch niet belangrijk? We zijn toch allemaal in de eerste plaats mens?

Ik wijd het gemakshalve aan mijn journalistieke achtergrond waarin het nu eenmaal nodig is nieuwsgierig te zijn en bij alles precies te willen weten hoe het zit. In realiteit is het concept van De Brouwerij dat er geen onderscheid wordt gemaakt tussen hulpverleners, vrijwilligers en cliënten en dat is precies wat deze hulpverlening voor mij zo bijzonder maakt. Iedereen leeft hier samen en naast elkaar.

De Brouwerij is een psychosecentrum zoals een warme huiskamer: met als brandpunt van verbinding een lange eettafel waar iedereen kan aanschuiven. Aansluitend een open kantoorruimte en een keukeneiland, waar de koffie non-stop pruttelt en altijd wel iemand in de weer is, roerend in een grote pan op het acht-pits fornuis, ingrediënten bij elkaar sprokkelend voor een verse kruidenthee, of de potten en bakjes op het aanrecht sorterend om orde te creëren.

Te mooi om waar te zijn? Nee, deze vernieuwende manier van geestelijke gezondheidszorg bestaat, in een industrieel pand in een doodgewone straat in het centrum van Amsterdam. Leden - zoals de cliënten hier worden genoemd – en buurtbewoners lopen er in en uit. Voor een yogales, voor een afspraak met een verpleegkundige, om mee te lunchen, of om zomaar wat samen te zijn.

Ik kwam voor de yogales, want die zou ik daar geven. Ik was dankbaar voor het aanbod. Niet alleen omdat ik graag yogales geef, maar vooral omdat ik op die manier wat kan bijdragen aan het helingsproces van de leden. Ik kan wat lichtheid en plezier geven terwijl ik me tijdens de psychoses van mijn naasten vaak zo hulpeloos heb gevoeld. Dat heelt mij. Het helingsproces werkt zo twee kanten op. En dat komt bij de aanpak van De Brouwerij ook op natuurlijke wijze aan de oppervlakte: de rollen die we hebben zijn niet constant, maar ze passen ons allemaal in een bepaald moment van het leven. Soms voel ik me heler, een ander moment wil ik geheeld worden. Vandaag ben ik yogalerares, morgen zoek ik mijn leraar. De vraag wie wel en wie niet cliënt is, is daarom ook niet van belang. Het antwoord staat niet vast: nu jij, straks ik. Of altijd beide een beetje?

Waardeer dit blogbericht:
2
Lees Meer
0 reacties

K......wandeling

Door: Jejero

Jaren geleden ging ik regelmatig naar het Internationaal Theater- schoolfestival (ITS). Een voorstelling aan de Nes zal ik niet zo snel meer vergeten. Het was een mix van verschillende theaterdisciplines. Toneel, dans en objecttheater, van en door verschillende theaterscholen.
Het verhaal is niet na te vertellen. Daar was Mickey Mouse op een stellage, een kever, een staande klok en een dansgroep.

Wat ik altijd deed na een voorstelling was het volgende: rustig naar huis lopen om het een plekje te geven. Ik bleef niet hangen om na te praten of zo. Zo ook die ene avond na deze verwarrende voorstelling.

Via de Nes liep ik richting de Dam en verder de Nieuwendijk op. Het was inmiddels schemerig, bijna donker. Op de Nieuwendijk liepen er wel mensen rond. Maar ik zat, beter gezegd liep in mijn eigen coconnetje door de winkelstraat.

Waarom waren die Mickey Mouses op stellages? En wat deed die kever aan het bureau? Al lopend speelde de voorstelling zich weer in mijn hoofd af.
Inmiddels liep ik via de Korte Nieuwendijk de Haarlemmerstraat in. Sommige etalages waren net een decor van het theater. Het was inmiddels donkerder waardoor de straat- en etalageverlichting voor een aparte sfeer zorgden.

Op de Haarlemmerdijk, vlak voor bioscoop The Movies, zag ik vanuit mijn cocon een man mijn kant op lopen. Het was een blanke man met lang haar tot zijn schouders en...hij liep blootvoets. Tjesus dacht ik, die komt vast en zeker bij mij bedelen. Hij was ook sjofel gekleed. En inderdaad, hij zocht oogcontact.

Bij het voorbij lopen tikte hij mij op de schouders, en zei zoiets als ‘where are you going?’. Omdat hij mij ongevraagd aanraakte werd ik boos en antwoordde bits in het Nederlands ‘dat gaat je niks aan’.

En toen deed hij een paar stappen terug waardoor ik ook bleef staan. ‘Oh, sorry’, zei hij geïnteresseerd, ‘why are you worrying?’ ‘Oh’, zei ik, ‘ik heb net een stuk van Kafka gezien’. ‘Oh, thats why’, zei hij en liep weer door.

Vooroordelen daar word je niet blij van. Ik bleef even staan en liep daarna lachend naar huis. Mijn cocon was doorgeprikt.
O ja, die onvergetelijk voorstelling had de naam: KAFKA'S WANDELING!

Waardeer dit blogbericht:
0
Lees Meer
0 reacties

Blogworkshop bij De Brouwerij: overwonnen uitstelgedrag en tranen van ontroering

Door Frank Steverink
Werkt schrijven therapeutisch? Is het bevrijdend? En hoe deal je met een writer’s block? Schrijven is leuk, maar je proeft de voldoening pas achteraf. Oftewel, om de vileine Amerikaanse Dorothy Parker te citeren: 'I hate writing, I love having written'.

Dat – en meer, konden leden en vrijwilligers van de Brouwerij deze zomer ondervinden in de blogworkshop van copywriter en schrijftrainer Evelyne Hermans (starfishcopy.nl). Zij deed de groep kennismaken met de ingrediënten van een goed blog: humor, verplaatsing in de toehoorder en oog voor detail.

En wat bleek tijdens deze bijeenkomsten: iedereen heeft zijn eigen unieke stem, of pen. Ook had menigeen last van uitstelgedrag en existentiële twijfel, noem het schrijfangst. Maar: uiteindelijk ontstonden er door een stimulerende mix van tips, voorbeelden, filmpjes en oefeningen als vanzelf teksten, soms zelfs pareltjes, vaak tot verrassing van de schrijver zelf. Eenmaal voorbij die verlammende zelfkritiek, bleek er in ieder wel een observator, woordkunstenaar of poëtisch talent te schuilen.

Waardeer dit blogbericht:
1
Lees Meer
0 reacties

Als je het even niet meer weet, bedenk een list!

Door Lin Sluyterman

Ik zit achter mijn laptop om te gaan schrijven, kijk uit over het brede water
, zie boten voorbij komen, hoor meeuwen krijsen en stemmen in de verte en hoop eigenlijk dat er vanzelf woorden en zinnen in me zullen opkomen.

Helaas, het blijft stil en leeg in mijn hoofd, zoals in mijn nieuwe huis, dat wel bewoonbaar is, maar nog niet warm en ingeleefd. Ik wil niet zitten wachten op iets dat nooit gaat komen, maar ja, aan de andere kant, het moet ook weer geen hersenkraker worden. Zei ik nou net 'stil en leeg'? Nu voelt het juist vol, met allerlei nutteloze gedachtes.


Mijn oog valt op de blije paarse zomerbloemen op tafel in een vaas gezet om het hier wat op te fleuren. Ze zouden getekend kunnen zijn in "Paultje met het paarse krijtje", een magisch boek over de wondere wereld van Paultje. Die had dat niet, dan weer een leeg en dan weer een vol hoofd, die tekende zijn eigen leven met zijn paarse krijtje simpel, rustig, gewoon een lijn en die werd vanzelf iets, een huis, een boot, een raam waardoor de maan schijnt, alles was mogelijk. 


Waardeer dit blogbericht:
0
Lees Meer
0 reacties

Veters strikken

Door Tanja

Een vriend wees mij op een artikel van de NOS over de grotere daling van het aantal rokers onder hoogopgeleiden dan onder laagopgeleiden. Me bewust van het feit dat ik rook, zogenaamd hoogopgeleid ben en ook nog eens in de geneeskunde, voelde ik de prikkel wel.

Om repliek te kunnen geven zocht ik naar een artikel over het aantal rokers onder artsen, omdat ik wel eens gehoord heb dat dat relatief hoog is.
Dat het aantal rokers onder mensen met psychische problemen ook hoog is wist ik wel, maar wilde me daar even niet in verdiepen of daar bij hem mee aankomen.

Was even slikken, eerlijk gezegd, nadat ik op Google met de termen ‘artsen’ en ‘roken’ gezocht had. Vooral het feit dat er nauwelijks nog artsen gevonden zijn die roken en als ze al werden gevonden hier niet over wilden praten met onderzoekers of het ziekenhuis waar ze werken niet wilden noemen.

Tijdens het zoeken was ik me wel bewust dat ik aan het selecteren was, dat was dan wel de wetenschapper in mij, en omdat ik geen ander tegenartikel kon vinden, zocht ik mijn toevlucht op een site met nepnieuws, en ziedaar:

Man strikte jarenlang ongediplomeerd veters
Tuchtraad hanteert zerotolerancebeleid

29 mei 2017 door Niek de Waal en Peter Buurman

In Amsterdam is een man ontmaskerd die al ruim 24 jaar ongediplomeerd zijn schoenveters strikte. Volgende week dinsdag moet hij voor de tuchtraad verschijnen.

Guido ter Wijs, voorzitter van de tuchtraad: 'We hadden deze man al in het vizier. In zijn omgeving waren er al langer vermoedens dat de man een charlatan was en er maar wat op los strikte. Toen hebben we een uittreksel opgevraagd bij het centraal veterstrikregister, maar daar was zijn naam helemaal niet in terug te vinden.'

Ter Wijs wil een zerotolerancebeleid hanteren tegenover ongediplomeerd strikken: 'De kans bestaat dat er meer beunhazen rondlopen die veters strikken zonder diploma, daar moeten we hard tegen optreden. Voor dit soort oplichters hebben we jaren geleden al klittenband uitgevonden.'

Hoezo Speld nepnieuws..


Waardeer dit blogbericht:
1
Lees Meer
0 reacties

Mentaal gecastreerde man

Door Alfons Scholing

Wat was dat een kutprogramma van Halina Reijn. Ongewenst kinderloos. Het is ook niet een klein beetje seksisme om het alleen van een vrouwelijke kant te bekijken. Echter, is het wel logisch dat zo'n programma wordt gemaakt specifiek voor vrouwen? Zodat de kijksters, met hun klapperende hormonen alles beamen? Dat is tenslotte het mediacircus waar we graag naar kijken.

Ik heb er vaak over nagedacht totdat ik de beslissing nam om me aan te melden voor kunstmatige inseminatie. Hoe zou het zijn als je door kunstmatige inseminatie via het ziekenhuis kinderen zou krijgen? Je mist de bevalling. Je mist de eerste jaartjes van het kind. Totdat ze gaan puberen. Dan, bij hun zoektocht naar hun eigen identiteit staan ze opeens bij jou op de stoep.

De een heeft geen drang naar kinderen en de ander wel. Dan heb je ook nog een grote groep mannen die door allerlei omstandigheden kinderloos is. De arts van de kunstmatige inseminatie stelde voor dat ik anders maar via het internet geschikte kandidaten voor bevruchting moest zoeken. Daar ben ik geen voorstander van. Want een ziekenhuis heeft een selectieronde. Zonder selectieronde zoeken op het internet. Nee, dank u.

Wat dan… wachten tot de ware zich komt melden? Want ook ik kom wegens een psychiatrische achtergrond niet door de selectie van dezelfde ziekenhuizen. Als psychiatrisch patiënt mag je geen donor zijn, omdat ze denken dat je dan iets zou kunnen doorgeven.

Waardeer dit blogbericht:
2
Lees Meer
1 reactie

Verlangen en mislukking

Door Riek Sijbring

Ongeveer twee jaar geleden ging ik met Jules Tielens naar een tentoonstelling van de Belgische kunstenaar Panamarenko (www.panamarenko.be). Tot dan toe vond ik zijn werk wel interessant, maar hij was niet een van mijn favorieten.

Waardeer dit blogbericht:
3
Lees Meer
2 reacties

Uitstellen, waarom?

Door Pim Jansen

Daar zit ik dan. Handen op het toetsenbord en starend naar het beeldscherm. Lichte onrust in mijn lijf. Ogen dwalen af naar het klokje rechts bovenin het scherm. Er is nog genoeg tijd…

Ik heb om 20:30 afgesproken. Inmiddels is het alweer 19:37. De minuten tikken weg en de opdracht is nog steeds niet af. Wel zijn mijn vingers in beweging gekomen en de eerste letters staan erop. Maar dan begin ik te twijfelen…

De criticus in mij maakt overuren. Wat er nu staat slaat nergens op! Wie ben ik om een blog te schrijven? Wat heb ik nu in godsnaam te vertellen..? Zal iemand het überhaupt lezen? De spanning loopt op bij de gedachte dat mijn blog openbaar wordt. Zichtbaar zijn. Een golf van onzekerheid tot gevolg.

AAAArrrGGGGG! Waarom ben ik niet eerder begonnen!? Weer het laatste moment! In gedachten sla ik mezelf voor mijn kop. Gefrustreerd loop ik naar de koelkast en schenk een glas spa in. Even afstand nemen. Of de situatie ontwijken. Het lijkt in ieder geval de frustratie voor het moment te doen dalen.

Terug achter de laptop. Ik start weer met staren. Mijn gedachten gaan alle kanten op. In een automatische handeling open ik nu.nl. Op de vlucht in het nieuws. Dan staat er ineens 20:04 op de klok en ervaar ik een toenemende onrust.

Ik besluit mijn ogen te sluiten en een paar keer diep in- en uit te ademen. Ontspan. Focus! Mijn vingers beginnen te typen en zinnen worden geformuleerd. Het lijkt nu echt te gaan gebeuren.

Opgelucht lees ik het stuk na. De klok staat op 20:27. Ik ben op tijd voor mijn afspraak.

Waardeer dit blogbericht:
4
Lees Meer
0 reacties

Zoeken naar talenten?

Door Tanja

Een paar jaar geleden heb ik al mijn boeken over psychiatrie verbannen naar de berging. Niet dat ik dacht dat dat al mijn problemen oplost, wel wilde ik ze een bescheidener plek in mijn huis geven, zo ook in mijn leven.

Laatst kwam ik een boek tegen waarvan het lezen me wel plezier gaf: een boek van Buckingham en Clifton, twee Engels / Amerikaanse onderzoekers die ‘Ontdek je sterke punten’ schreven. Niet vol met nieuwe feiten, wel een onderzoek waarbij 2 miljoen mensen geïnterviewd zijn over hun talenten. Zij bevestigen dat het diep geworteld zit in de westerse cultuur om zwakke punten van mensen naar voren te halen. En dat op allerlei niveaus: een vlekje op iemands kleding bespreken, een laag cijfer voor een vak op school dat de meeste aandacht krijgt van leraren en ouders, het hebben over een noot in een mooi uitgevoerd stuk muziek die niet helemaal zuiver was, een competentie in een functie in een bedrijf waar je net niet aan voldoet en die je geacht wordt middels allerlei cursussen en workshops te verbeteren.

Veel mensen onthouden denk ik ook vooral situaties waarin op een of andere manier een zwak punt van hen naar voren kwam met alle gevoelens van schaamte en vernedering die dat met zich mee bracht, en minder de successen die ze hebben beleefd. Het idee leeft dat juist die punten ruimte bieden voor verbetering. Je bent dan niet bezig met jezelf te ontwikkelen, maar doet aan schadebeperking stellen Buckingham en Clifton.

Zij definiëren talent zo: Talent is een natuurlijk en zich herhalend patroon van denken, voelen of zich gedragen dat op productieve manier kan worden ingezet. In die zin valt het niet te ontkennen dat iedereen talenten heeft. Met vaardigheden en kennis kunnen deze uitgebouwd worden tot sterke punten. En hoe leuk is het om juist met dingen bezig te zijn waar je al goed in bent en die je kan inzetten voor iets wat je belangrijk vindt.

Ik denk dat het goed zou zijn als ook in de psychiatrie er meer aandacht is voor waar iemands talenten liggen en met die ogen naar iemand gekeken wordt. Hoe die relatie in elkaar zit weet ik natuurlijk ook niet helemaal, maar het zou mooi zijn als de psychiatrie de rest van de maatschappij met die filosofie kan doordringen.

Op naar DSM-6 die niet bestaat uit stoornissen maar uit lijsten talenten en beschrijvingen van die talenten en hoe je die zou kunnen uitbouwen tot sterke punten.

Waardeer dit blogbericht:
6
Lees Meer
0 reacties

Pillen niet de oplossing, onzichtbaar zijn wel

Door Peter71 (naam bij de redactie bekend)

Als ik onzichtbaar was, dan zou ik de huizen van mijn buren binnensluipen om erachter te komen of de mensen die over mij praten echt bestaan. Ik zou de feiten boven water halen en een rechtszaak tegen ze beginnen of met ze afrekenen. Of ik zou erachter komen dat ze er toch echt niet zijn en alleen bestaan in mijn hoofd. Dat zou mij dan wanhopig maken en ik zou 'onzichtbaar' blijven zoeken tot ik ze vond. Maar ik vond ze nooit.

Alhoewel ik ervan overtuigd ben dat er raakpunten zijn met de werkelijkheid, bijvoorbeeld vanwege een opmerking door M, neem ik maar weer braaf meer medicatie in. Alhoewel ik denk dat dat niet echt helpt. Ja, misschien als placebo. Tegen stemmen helpen die pillen slecht. Het moet vanzelf weer uitdoven.

Ik ben me ervan bewust dat agressie niet het antwoord is en dat het de situatie misschien alleen maar verergert. Maar ik kan soms simpel niet anders dan in de vechtmodus komen. Ik probeer de entiteiten, varkens noem ik ze, gek te praten. Ik probeer ze ertoe te bewegen uit het raam te springen. Ik draai trash-metal.

Beter is het zoete liedjes af te spelen en in liefde af te dalen. Ook achter de frustratie en woede van de stemmen, varkens, zit pijn en verdriet. Dat heb ik geleerd uit een rollenspel laatst bij een workshop geweldloze communicatie. Toch vind ik het moeilijk om geweldloos te reageren. Ik word in mijn bestaan bedreigd en ik reageer door te vechten. Maar rust nu.

Was ik maar onzichtbaar, dan kon ik ze traceren. Maar mijn god, ze zijn niet te traceren. Het zit in mijn hoofd, maar dat was ik even vergeten, zo realistisch is het. Als het zover komt, is het eigenlijk al te ver gegaan en had ik eerder moeten anticiperen. Rust inbouwen of juist gericht activiteiten plannen en doen. Maar eerder anticiperen? Dit kwam plotseling, als een donderslag bij heldere hemel.

Ik vervloek die pilletjes. Er moet een andere weg zijn. En deze keer is ook nog eens onduidelijk wat precies de trigger was. Ja, ik voelde me misschien niet helemaal welkom door een paar mensen en iemand riep iets negatiefs op een bijeenkomst, maar dat ging misschien wel helemaal niet over mij. Maak een vier g schema ..

Moet ik dan toch aan emdr denken, iets anders helpends bieden ze hier niet aan, behalve die kutpillen. Alhoewel, ik kan ook naar yoga gaan of muziek gaan maken .. als therapie. Het moet weer stil worden in mijn hoofd.
Waardeer dit blogbericht:
1
Lees Meer
1 reactie

Beste Eenzaamheid

Door Michaja Langelaan

Ik schrijf geen ‘lieve’, want daarvoor zijn we niet intiem genoeg. Ik houd je liever een beetje op afstand. Niet omdat ik bang voor je ben, maar omdat gepaste distantie bij jou op z’n plaats is.

Goedbeschouwd heb ik maar weinig vat op je: je kunt ineens opduiken, maar ook zo weer verdwijnen. Wat dat betreft ben je een wispelturig geval. Daar probeer ik mee te leven. En grappig genoeg gaat dat steeds beter. Dat is de reden dat ik je schrijf.

Terugkijkend besef ik dat je altijd in mijn buurt bent geweest. Als een onbestemde schaduw. Bijna een vertrouwd gevoel. Er waren ook zeker momenten dat je je opdrong en ik je niet van me kon afschudden.

Bijvoorbeeld toen ik dertien was en m’n ouders gingen scheiden. Het was een rommeltje in onze familie; iedereen was met zichzelf bezig. Maar ook toen ik in Utrecht op kamers ging wonen en eigenlijk niet goed wist hoe ik in m’n eentje de avonden en vrije dagen moest invullen. En natuurlijk de talloze andere keren dat ik besefte dat ik uiteindelijk – uiteindelijk – alleen sta op deze wereld. Dat je geboren wordt en dood gaat en dat daar iets tussenin zit.

Hoewel je er dus altijd was ben ik pas onlangs goed naar je gaan kijken. En wat blijkt? Je bent niet ‘iets’, je bent ‘veel’. Een bonte verzameling van gevoelens die eigenlijk niet in dat ene woord eenzaamheid te vangen is. We doen je eigenlijk te kort door je maar één naam te geven.

Je bent zeurderige eenzaamheid, stekende eenzaamheid, mooie eenzaamheid, schurende eenzaamheid, nostalgische eenzaamheid, huilerige eenzaamheid, natte-asfalt eenzaamheid, starende eenzaamheid, verlatings eenzaamheid, angstige eenzaamheid en nog ontelbare andere vormen van eenzaamheid.

Ik ben niet alleen anders naar je gaan kijken, ik ben ook over je gaan praten. Iedereen denkt: dat is lastig want mensen voelen zich ongemakkelijk bij je en schamen zich misschien voor je. Maar niets is minder waar. Binnen een mum van tijd ontstaat er een gesprek over de essentie van het leven. Zelfs met mensen die ik helemaal niet goed ken.

Dat ik je beter ging leren kennen kwam door twee woorden: Voor Eenzaamheid. Zo heet namelijk het platform van vormgevers en kunstenaars waar ik bij toeval terechtkwam en bij wie ik me aansloot. Kijk maar op: www.vooreenzaamheid.nl
Heb je eigenlijk internet?

Waardeer dit blogbericht:
2
Lees Meer
0 reacties

Schizofrenie bestaat niet - in de spreekkamer van de psychiater

Vanochtend heb ik afscheid genomen van Mark. Mark is 27 jaar en staat vol in het leven. Een leuke vriendin, trouwe vrienden, een mooie flat midden in de stad. Hij zoekt nog werk, maar dat is een kwestie van tijd. Als lasser – ‘en ik ben er goed in!’ – kom je altijd wel ergens aan de bak, verzekert hij me trots.

Hoe anders zag het er anderhalf jaar geleden voor Mark uit. Toen ik zijn psychiater werd, was hij net uit de kliniek ontslagen na een langdurige gedwongen opname.

Waardeer dit blogbericht:
1
Lees Meer
0 reacties

Een groot taboe in de psychiatrie

Door PETER71 (naam bij de redactie bekend)

Ik heb gisteren mijn spv'er een email gestuurd. Daarin stond dat ik de psychiatrie slecht vind. Er wordt in de behandeling namelijk totaal geen aandacht geschonken aan wat mensen meemaken.

Waardeer dit blogbericht:
4
Lees Meer
1 reactie

De kunst van het meedoen

Door PETER71 (naam bij de redactie bekend)

Laatst zat ik me te bezinnen op mijn leven. Opeens realiseerde ik me dat ik, toen ik bij Mentrum liep, zo goed als niks met de psychiatrie te maken had. Ja, ik had 1 x per maand een gesprekje, maar verder ging ik gewoon mijn eigen gang. Sinds ik bij De Brouwerij ben, loop ik daar de deur plat en ben ik actief in allerlei psychiatrieclubjes en -groepjes. Dat is eigenlijk een stap terug, realiseerde ik me. Ik ben meteen met een paar van die clubjes gestopt.

Waardeer dit blogbericht:
2
Lees Meer
0 reacties

Mijn psychose als beste vriend

Door Nicolas

Als ik terugkijk naar mijn psychoses van de afgelopen 10 jaar, ben ik best trots op mijzelf. Ik kijk naar mijzelf en zie een stabiel en sterker persoon dan ooit tevoren. Ik had niet verwacht dat dit het gevolg van mijn psychoses zou zijn.

Waardeer dit blogbericht:
3
Lees Meer
0 reacties

deel dit